Türkiye işçi sınıfına selâm, meydanlarda hasretimizi haykıranlara!
En büyük hayaller gözler kapanınca kurulur oysa bizim hayallerimiz gözlerimiz açıkken başladı. Fabrikalarda, okullarda, meydanlarda, sürgünlerde, emeğin sömürüldüğü, onurlu yaşamın ayaklar altına alındığı, özgür düşüncenin yasaklandığı, yabancı namluların şehirlerimize baktığı, dik durmak için büyük bedeller ödenmesi gereken bir ülkede açtık gözlerimizi. Kimimiz önlüğüyle, kimimiz kalemiyle, kimimiz de yumruğuyla çarpıştı meydanlarda, ay yıldızlı esir bayrağımıza hasretimizi haykırmak için.
İlerici Gençler Derneği olarak bugün, 16 Kasım Pazar günü, 1920 TKP ile birlikte Kasım ayı şehitlerini mezarları başında andık. Talip Öztürk ve Ali İhsan Özgür’ü Topkapı Kozlu Mezarlığı’nda; İsmail Bilen, Zeki Baştımar ve Mustafa Asım Hayrullahoğlu’nu ise Kulaksız Mezarlığı’nda bulunan Hayrullahoğlu’nun mezarı başında saygıyla andık.
Kasım Ayında Yitirdiklerimiz:
Talip Öztürk (1947- 16 Kasım 1979):
İstanbul TÖB-DER başkanı, Birlik ve Dayanışma Hareketi’nin kurucularından, TKP üyesi, Barış Derneği kurucularından olan öğretmen Talip Öztürk (Orhan Tok), 16 Kasım 1979’da eğitim verdiği okulun çıkışında faşistlerce kurulan hain pusuda yaşamını yitirdi. Erzurum’da fakir bir ailede başlayan 32 yıllık yaşamına sığan mücadelesi, işçi sınıfı ve ezilenlerin kurtuluşuna olan inancı, onu milyonların kalbinde ölümsüz kılacaktı.
Ali İhsan Özgür (1954- 21 Kasım 1978):
Bitmek bilmeyen enerjisiyle, azmiyle, İGD’nin genç kalemi ve renkli siması, Politika Gazetesi Yazı İşleri Müdürü, Ali İhsan Özgür, 21 Kasım 1978’de faşistler tarafından işkenceyle katledilip, cenazesi bulunduğunda henüz 24 yaşındaydı. Özgür, kalemini sosyalist fikirleri yaymak ve halkı bilgilendirmek için yazdı ve yaşadı. Devrimci mücadelenin bir ateş çemberinden geçtiği, emperyalist destekli faşistlerin her yerde ilericilere musallat olduğu o dönemde, yılmadan gerçekleri haykırdı, toplumcu politikalar üretti, medyanın burjuvazi lehine halkı kandırmasına müsaade etmedi. 21 Kasım 1978 günü, bu sefer o yazıldı tarihe, altına harflerle.
Mustafa Asım Hayrullahoğlu (1948-1982):
TKP Merkez Komite üyesi Mustafa Asım Hayrullahoğlu, yalnızca 44 yıl yaşadı. 1948’de Diyarbakır’da başlayan yaşamı, 12 Eylül zindanlarında gördüğü ağır işkencelerin ardından öldü zannedilerek atıldığı, Kulaksız Kimsesizler Mezarlığında son buldu. Halk düşmanları yine yanılmışlardı çünkü o ölmemişti, yaşıyordu. Atıldığı yerde son nefesini verirken, “Adım Deniz” dedi, gerçek ismini öğrenmelerine böylece yoldaşlarını uğratacakları akıbete müsaade etmedi. Son nefesine kadar halkı ve arkadaşları için yaşadı.
Zeki Baştımar (1905-18 Kasım 1974) :
Kurtuluş savaşını veren ve ulusal bağımsızlığı sağlayan o altın kuşak, sonrasında burjuvazinin kabus gibi işçi sınıfı ve onun savaş örgütü TKP’ye çöküşü…
İşte Zeki Baştımar, o zor dönemin içinde partili oldu, savaştı ve son nefesine kadar bayrağı taşıdı. Yaşamı, Trabzon’dan Sovyetler’e oradan da yeniden ülkesine uzandı. Ankara İl Komite sekreterliği yaptı, 1951 tevkifatında, en ağır suçlamalara ve işkencelere uğradı. 1959’da cezaevinden çıkarak, genel sekreterlik görevini üstlendi, yurtdışında TKP dış bürosunun kurulmasına öncülük etti. Sağlık sebebiyle 1973’te görevi İsmail Bilen’e devreden Zeki Baştımar, 18 Kasım 1974’de aramızdan ayrıldı.
İsmail Bilen (1902-18 Kasım 1983):
İşte böyle laz İsmail,
mesele esir düşmekte değil,
teslim olmamakta bütün mesele!
Proleterya’nın büyük şairi Nazım’ın bu dizelerle tanımladığı İsmail Bilen, var olduğu günden, 12 Eylül’deki direnişine kadar mücadele etti partisi için. 1922’de motor işçisi olarak TKP’ye girdi ve 1927’deki Adana Demiryolları grevine öncülük etti. Uzun yıllar Merkez Komite üyeliği yapan, Komintern-TKP ilişkilerinde önemli rol oynayan, tevkifatlarda partiyi ayağa kaldıran Bilen, Zeki Baştımar’ın ardından Genel Sekreter olduğu TKP’de atılım sürecini başlattı. Bu dönemde TKP, İGD, İKD, emek yığınlarına kök salarken, DGM, MESS, TARİŞ gibi pek çok direnişe önderlik etti. İsmail Bilen, 12 Eylül’ün ardından 18 Kasım 1983’de yaşamını yitirdi.
Kasım Şehitleri Ölümsüzdür!
